Patria

Bouwjaar: 1884

Ontwerper & bouwer: Johan Chr. Jakobsen

Bouwplaats: Svelvik, Noorwegen

Afmetingen: 118 x 25 x 13.5 voet (1 voet = 30,5 cm)

Type: driemaster, opgetuigd als bark

Gewicht: 263 ton

Motor: 35 pk stoommachine

Gebruikte bouwmaterialen:

• Dennenhout en Amerikaans grenenhout met eiken ribben.
• Groenhart hout (planken van vier duim dik)
• Eikenbekleding
• IJzeren platen boven en onder de waterlijn

Nansen - genoemd naar Fridtjof Nansen, een Poolse poolonderzoeker die in Noorwegen als halfgod werd beschreven - zou de eerste kat ooit worden die overwinterde op Antarctica.

Tijdens de lange, donkere maanden van hun overwintering kreeg Nansen - net als de andere bemanningsleden - last van humeurigheid. Zijn eetlust nam af en hij sliep het grootste deel van de dag. De bemanning trachtte dit te verhelpen door voor een speelkameraadje te zorgen. Af en toe werd een pinguïn aan boord gehaald om Nansen gezelschap te houden, maar dit bracht niet zoveel te weeg. Nansen en de pinguïn trokken zich namelijk elk in een hoekje van het vertrek terug.

Nansen overleed op 22 juni 1898, na een reddingspoging van Cook en Amundsen. Het is niet geweten of Nansen het leven liet door de koude of door het gebrek aan zonlicht.

Zijn moeder spoorde Amundsen aan om geneeskunde te gaan studeren, wat hij ook deed. Toen zijn moeder echter overleed in 1892, besloot hij om deze studies stop te zetten.

In de aanloop naar de beroemde Belgica expeditie was het Amundsen zelf die contact opnam met Adrien de Gerlache, om als bemanningslid te mogen meevaren. Na verschillende brieven werd hij uiteindelijk aangenomen als eerste stuurman, en zou hij ook optreden als zeiler en skiër tijdens de expeditie.

Het overleven en succes van de Belgica en zijn bemanning was in grote mate te danken aan het ski-talent van Amundsen en zijn aanleg om zeehonden en pinguins te schieten als voedsel. Hij was ook heel bedreven in het optimaliseren van het gebruikte materiaal: zo maakte hij nieuwe tenten die beter bestand waren tegen de wind en maakte hij jassen uit het vel van zeeleeuwen.

Hoewel het belang van Amundsen tijdens de Belgica expedite niet onderschat mag worden, zijn het pas zijn latere expedities die hem beroemd hebben gemaakt…

Zo zette hij in 1903 een expeditie op touw om de Noordwestelijke doorvaart over te steken, via de Baffinbaai tot aan Alaska. Tijdens deze vaart bestudeerde hij de noordelijke volkeren, en hij nam hun kledingsstijl over. Ook leerde hij van hen, hoe hij zijn honden voor een slee moest plaatsen.

Hoewel hij eerst van plan was een expeditie naar de Noordpool op te zetten, brachten de plannen van Peary & Cook hem op andere ideeën: hij besloot om naar de Zuidpool te gaan, en vertrok op 20 oktober 1911. Ook zijn grootste 'rivaal' Robert Falcon Scott, was op datzelfde moment op weg naar de Zuidpool. Roald Amundsen bereikte op 14 december 1911 als eerste de Zuidpool, en dit 35 dagen voor Robert Falcon Scott. Toen Scott op de Zuidpool arriveerde, vond hij enkel een tentje, samen met een brief van Amundsen aan hem gericht.

Na deze geslaagde expeditie om als eerste de Zuidpool te bereiken, begon Amundsen aan een nieuwe expeditie met een nieuw schip, 'Maud', ditmaal om de Noordoostelijke Doorvaart te bevaren. Deze missie was echter zonder succes.

In 1925 bereikte hij - in een watervliegtuig - de meest noordelijke breedtegraad. Eén jaar later, in 1926, stak hij samen met Ellsworth en Umberto Nobile als eersten de Noordpool over. Ze verlieten Spitsbergen op 11 mei 1926 in een luchtschip, en landden twee dagen later in Alaska.

In 1928 verdween Nobile samen met zijn luchtschip tijdens een tweede vlucht naar de Noordpool. Amundsen nam deel aan de reddingsoperatie en zowel Nobile als zijn luchtschip werden teruggevonden, maar Amundsen zelf kwam nooit meer terug…

Er is een standbeeld van Amundsen te zien in Tromsø.

Emile was een pionier op het gebied van gedragsbiologie en werd door Henryck Arctowski aanbevolen bij Adrien de Gerlache, om deel te nemen aan de grote Belgica expeditie. Racovitza moest echter nog zijn dienstplicht vervullen, maar door ingrijpen van de Gerlache kon hij deze vroegtijdig stopzetten.

De aanwerving van Racovitza zorgde onmiddellijk voor een dier- en plantkundige aan boord van het schip. Tijdens de expeditie bestudeerde hij vooral het gedrag van zeehonden, walvissen en vogels, maar hij had vooral bijzondere aandacht voor pinguïns. Racovitza ontdekte talrijke nieuwe soorten, waarvan een aantal later naar hem werden genoemd.

Na afloop van de expeditie werd Racovitza benoemd tot directeur van het Franse 'Maritime Station Arago', in Banyuls-sur-mer. Hij ging zich ook meer en meer toeleggen op het bestuderen van algen, mossen en insecten, waarbij hij speciale aandacht had voor het leven in grotten. Deze nieuwe interesse zette hem ook aan om een nieuwe studierichting op te starten, namelijk 'biospeleologie'.

In 1920 keerde hij echter terug naar zijn geboorteland Roemenië, waar hij hoogleraar biologie werd aan de Cluj universiteit. Hij bleef daar aangesteld tot 1940.

Emile Racovitza overleed in 1947.

Dobrowolski werd eerder toevallig lid van de Belgica bemanning. De oorspronkelijk aangenomen arts - die ook verantwoordelijk zou zijn voor de meteorologische waarnemingen tijdens de expeditie - wou niet verder met de expeditie, en zo kwam een plaatsje vrij. Het was Arctowski die Antoine contacteerde of hij geïnteresseerd was om mee te gaan, en zo haastte Antoine zich naar Oostende, waar de Belgica voorlopig lag aangemeerd na motorpech. Hij werd benoemd tot assistent meteoroloog en leefde tijdens de expeditie bij de matrozen.

Na de expeditie kreeg Antoine Dobrowolski toestemming van de Belgische Staat om twee boeken uit te brengen met expeditie-waarnemingen.

In 1906 keerde hij terug naar Polen, waar hij leraar werd en zich verder specialiseerde in onder andere de kristalstructuur van sneeuw en ijs. Tijdens de Eerste Wereldoorlog trok hij naar Zweden, waar hij ook een boek publiceerde over ijskristallen en zo wereldbekendheid verwierf.

Eenmaal terug in Polen, werd hij directeur van het Poolse Meteorologisch instituut. Dobrowolski pensioneerde op betrekkelijk jonge leeftijd, maar ook daarna bleef hij zich nog bezighouden met het bestuderen van verschillende pool-fenomenen.

Op dertienjarige leeftijd had Cook reeds verschillende jobs, om zo zijn moeder te helpen met het onderhoud van het gezin. Hij werkte onder andere als printerhelper en was een hulpje op de Fulton vismarkt.

Cook studeerde aan de New Yorkse universiteit en behaalde daar in 1890 zijn doktersdiploma. Hij startte een eigen praktijk, maar na de dood van zijn vrouw ging het snel bergafwaarts hiermee.

Hij gaf zijn leven een nieuwe wending en ging mee op expeditie als ontdekkingsreiziger, chirurg, fotograaf en etnoloog. Zo kon hij een hoop informatie verzamelen over hoe je kon overleven in de poolgebieden. Hij had een grote interesse in de Eskimo's van Noord-Groenland en bestudeerde vooral hun gedrag tijdens de donkere maanden en hoe ze bestand waren tegen scheurbuik. Cook had echter een overeenkomst afgesloten met expeditieleider Peary dat alles wat Cook ontdekte of verzamelde, automatisch eigendom was van Peary. Dit betekende dat Albert Cook niets kon of mocht publiceren over de expeditie.

Cook startte na zijn terugkomst opnieuw met een dokterspraktijk, en besloot in die periode om ook de eerder gemaakte overeenkomst met Peary te verbreken en dus toch al zijn informatie en bevindingen te publiceren. Hij ging opnieuw op expeditie naar Groenland in 1893 en 1894.

In de aanloop naar de Belgica expeditie bood Cook zich aan als chirurg. Hij werd echter geweigerd, omdat er reeds een dokter aan boord was. Toen deze echter wegens dronkenschap ontslagen werd, moet de Gerlache op zoek naar een vervanger. Cook bood opnieuw zijn diensten aan, en werd uiteindelijk aangenomen als dokter en fotograaf. Hij ging in september 1897 aan boord van de Belgica, toen die aangemeerd lag in Rio de Janeiro (Brazilië). Met zijn 32 jaar, was hij het oudste lid van de bemanning.

Tijdens de overwintering in het pakijs zag Cook de gezondheid van de bemanning achteruit gaan. Ze kregen scheurbuik, hadden last van depressies, … Cook dwong de bemanning om pinguïnvlees, en robbenvlees te eten, om zo scheurbuik tegen te gaan. De depressies tijdens de donkere maanden, noemde Cook 'Polar anemia'.

Hij droeg ook zijn steentje bij aan het benoemen van nieuwe plaatsen: zo kwam hij op de proppen met 'Brooklyn Eiland' en 'Van Wycke Eiland', twee eilandjes op hun route. 'Van Wycke Eiland' werd vernoemd naar de eerste burgemeester van New York City, terwijl 'Brooklyn Eiland werd genoemd naar de plaats waar Cook opgroeide.

Na de Belgica expeditie verwierf Cook voornamelijk bekendheid met zijn claim om als eerste de Noordpool te hebben bereikt. Tijdens deze expeditie, met als doel de Noordpool te bereiken, ging hij samen met twee Eskimo's (Ahwelah & Etukishook) op 'jachtexpeditie' en beweerde nadien op 21 april 1908 als eerste de Noordpool te hebben bereikt. Deze claim werd echter al van in het begin betwist, en Cook kon buiten zijn 'woord' geen bewijzen leveren. Ook de twee Eskimo's waren geen betrouwbare getuigen, want zij vertelden elk een ander verhaal.

Eerder al, in 1906, had Cook beweerd dat hij de eerste was die in 1903 Mount McKinley (in Alaska) had beklommen en dat hij dit kon hij bewijzen door middel van een foto. Maar ook dit werd ontdekt als fraude. Andere expedities kwamen met bewijzen dat hij de beklimming nooit had kunnen doen in de tijdspanne die Cook zelf aangaf. Cook had ook geen route beschreven, en ze hadden ook ontdekt dat de foto toen genomen was op een plaats die 30 kilometer lager gelegen was. Zo verloor Cook zijn reputatie, en kreeg deze 30 kilometer lager gelegen plaats, de naam 'Fake Peak'.

In 1923 werd Cook veroordeeld wegens aandelenfraude, en hij zat tot 1930 in de gevangenis.

Cook stierf in 1940, te New Rochelle, New York.

George Lecointe was aan boord van de Belgica expeditie verantwoordelijk voor navigatie en hydrografie. Hij werd ook aangesteld als eerste stuurman. Dit hield in dat hij tweede in bevel was - na de Gerlache - en dus de taak van de Gerlache zou overnemen als deze om één of andere reden geen bevel meer kon geven.

Toen matroos Wiencke overboord sloeg tijdens het vrijmaken van de spuigaten van het schip, ondernam George Lecointe een tevergeefse reddingspoging van de man. Lecointe liet zich - met een touw rond zijn middel - overboord zakken om matroos Wiencke uit het water te kunnen trekken. Lecointe slaagde erin om een touw aan Wiencke te geven, maar deze kon het touw niet lang genoeg vasthouden. Lecointe raakte veilig terug aan boord, maar voor Wiencke was alle hoop verloren.

Net zoals vele andere bemanningsleden, krijgt ook George Lecointe last van scheurbuik. Toen zowel hij als de Gerlache niets anders konden doen dan in bed te blijven liggen, schreven ze samen hun testament, waarin onder andere stond geschreven wat er moest gebeuren met de Belgica en het vervolg van de expeditie als hen iets zou overkomen.

Na het overlijden van Danco, nam hij diens taak over om het magnetisme van de aarde te meten.

George Lecointe werd in het jaar na de expeditie (1900) benoemd tot directeur van de Koninklijke Sterrenwacht van België, waar hij Charles Lagrange opvolgde.

Emile Danco zou echter het einde van de expeditie niet halen: aan boord kreeg hij hartklachten en de scheepsdokter Cook stelde vast dat Emile aan een hartaandoening leed. Hij overleed aan boord op 6 juni 1898. Zijn lichaam werd - verzwaard met gewichten - in het water neergelaten.

In nagedachtenis van Danco werd tijdens de verdere expeditie een eiland naar hem genoemd: Danco Eiland.

Tijdens zijn studies trok hij de aandacht van één van zijn professoren, die daarop een brief stuurde naar Adrien de Gerlache, met de vraag om Henryck te laten deelnemen aan de geplande expeditie. In 1895 besluit Arctowski om de Gerlache zelf aan te schrijven, en deze brief was de start van een uitgebreide correspondentie tussen beiden. Uiteindelijk mag Henryck deelnemen aan de expeditie, waarbij hij zowel als geoloog, meteoroloog en als oceanograaf zal moeten werken. Arctowski zou de Gerlache ook assisteren in zijn zoektocht naar een geschikte bemanning, en stelt hierbij ook voor om Antoni Boleslaw Dobrowolski aan boord te nemen.

Tijdens de expeditie geeft Arctowski ook leiding aan de andere wetenschappers aan boord. Zelf neemt hij aantekeningen van atmosferische fenomenen, zoals onder andere regenbogen, halo's en corona's. Daarnaast noteert hij meteorologische waarnemingen en houdt hij heel nauwkeurig de toestand van het weer bij. Samen met Dobrowolski meet hij ook de temperatuur en diepte van de zee onder het dikke pakijs.

In 1910 emigreert Henryck Arctowski naar de Verenigde Staten, waar hij aan het werk kan als wetenschappelijk attaché bij de bibliotheek van New York. Tien jaar later - in 1920 - keert hij echter terug naar zijn thuisland Polen, waar hij aangesteld wordt als directeur van het Instituut voor Geofysica en Meteorologie, aan de universiteit van Lwow.

In 1939 keert hij terug naar de Verenigde Staten, waar hij aan het werk gaat als medewerker van het Smithsonian Instituut in Washington.

Henryck Arctwoski overleed in 1958.